Ο λογάριθμος είναι μια μαθηματική συνάρτηση που χρησιμεύει ως το αντίστροφο της εκθετικής συνάρτησης. Με απλά λόγια, ένας λογάριθμος ορίζεται ως ο εκθέτης στον οποίο ένας καθορισμένος αριθμός (γνωστός ως βάση του λογαρίθμου) πρέπει να αυξηθεί για να παραχθεί ένας άλλος αριθμός.
Ο λογάριθμος του b στη βάση του a (σημειώνεται ως logab) ορίζεται ως η δύναμη στην οποία a πρέπει να αυξηθεί για να ληφθεί b
Για παράδειγμα, αν θεωρήσουμε τους λογάριθμους με βάση το 10, τότε ο λογάριθμος του 100 στη βάση του 10 είναι 2 επειδή 10² = 100
Οι κύριοι τύποι λογαρίθμων περιλαμβάνουν τον φυσικό λογάριθμο, τον δεκαδικό λογάριθμο και τον λογάριθμο αυθαίρετης βάσης.
Φυσικός λογάριθμος:Αυτός είναι ο λογάριθμος με βάση "e"
(e περίπου ίσο με 2,71828).
Συμβολίζεται ως "ln x", όπου x - είναι το όρισμα του λογαρίθμου. Χρησιμοποιείται συχνά σε επιστημονικούς και μηχανικούς υπολογισμούς.
Παράδειγμα: ln(e) = 1, αφού το "e" ισούται με τον εαυτό του στον πρώτο βαθμό.
Δεκαδικός λογάριθμος: Αυτό αναφέρεται σε έναν λογάριθμο με βάση το 10, που σημειώνεται ως "log x"
Σε τομείς όπως η επιστήμη των υπολογιστών και η μηχανική, χρησιμοποιείται συχνά για την απλοποίηση των υπολογισμών.
Παράδειγμα: log 100 = 2, επειδή 10² = 100.
Λογάριθμος σε μια αυθαίρετη βάση:Γενικά, οι λογάριθμοι μπορούν να υπολογιστούν για οποιαδήποτε θετική βάση "a".
Αυτό εκφράζεται ως loga x, όπου a - είναι η βάση και x - είναι το όρισμα του λογαρίθμου.
Παράδειγμα: log2 8 = 3, αφού 23 = 8.
Οι λογάριθμοι βρίσκουν εφαρμογές σε διάφορα πεδία, όπως:
Επιστήμη και Μηχανική:
Τεχνολογία:
Οικονομικά:
Στατιστικά στοιχεία:
Μηχανική:
Οικονομικά:
Οι λογάριθμοι διαθέτουν ορισμένες ιδιότητες που κάνουν απλούστερες τις αριθμητικές πράξεις και επιτρέπουν τη συντόμευση των παραστάσεων. Οι πιο σημαντικές ιδιότητες περιλαμβάνουν:
Ιδιότητα πολλαπλασιασμού:
Αυτό σημαίνει ότι ο λογάριθμος ενός προϊόντος είναι ισοδύναμος με το άθροισμα των λογαρίθμων των επιμέρους παραγόντων.
Ιδιότητα διαίρεσης:
Αυτό υποδηλώνει ότι ο λογάριθμος ενός πηλίκου είναι ίσος με τη διαφορά μεταξύ των λογαρίθμων του αριθμητή και του παρονομαστή.
Ιδιότητα εκθέσεως:
Αυτό δηλώνει ότι το γινόμενο ενός εκθέτη και του λογάριθμου μιας βάσης είναι ίσο με τον λογάριθμο της βάσης που ανυψώνεται σε αυτόν τον εκθέτη.